Destgulek ji stranên Feyrûz yên hilbijartî 09:12 02.07.2018 werger û pêşgotin: Brahîm Mehmûd Werger rewşên derûnî ne, ketwariyên dem û cihanê ne, û pêwendî ne. Danûstandina bi tiştên aşker û nehînî ne, û cîhaneke bi serê xwe ye, lewra nişteciyê vê cîhane di berxwedanên bê serî û binî de ye, ku bê sînore. Hêjaye mirov li ser raweste, çimkî xwedîtinek mirovayetî li xwe digre, çimkî mirovê wergêr bi xwe ji astek tenge ber bi astek fireh ve diçe û hey diçe û li xwe divegere, û xwe noqî derya zimanan dike, xwe bi wan dibîne û bi wan ava dibe, xwe çak û pak dibîne, û bi hemiyan mezin dibe. Lewra, mirovê wergêr li ser sînorên mirvayetiyê dijî, ew neqşeya zimanan bikartîne, ku ziman di hat û çûnê de ne bê rawestandin, û şarestaniya ew e ku bin ax bibe di xalekê bêsînor de ku hemî ziman wî bi nav bikin. Separetî min, ez ne wegêrim, û diyare ez nagihêm radeya navê wergêr tevî ku cimerek baş ji wegerên min hene, lê ew di rêka hezkirina nav de ne, di mişeqiyê de ne. Min hezkirî çend stranên ku hinermenda hêja Feyrûz "1935-2017 an" ew strane veguhêzim zimanê kurdî, çiku naveroka wan gellek dewlemend e, tevî ku bi zimanê rojane ne “gelerîne", ew ya jî ezmûneyek gewre ye di çarçûva ziman û wergerê de. Ew stran navdar in: kêm stranên vê ya xwediya dengê zêrîn hene ku ne navdar in. Min stran li nig navê wan nivîsiye bi zimanê kurdî, paşî bi zimanî erebî, daku xwendevan wan bide berhev eger bixwaze. Çiqas mirov hebûn Çiqas mirov hebûn li benda mirovan bûn û dunya zivistan bû û radihiştin sîwanê Û ez tu kes benda nebû di rojên sayî de Nêzî sed salî ser min derbasbûyî li vê dikanê avêtîme dîwar ji min tengijîne û şermdikin bibêjin Û ez çavên min li ser geşbûnê ye û geşbûn li ser riyan e stranan jê re dibêjim û ew bi xwe dakekiye Benda sozên xakê me û tu kes benda nebû Nêzî sed salî ser min derbasbûyî ku ez adrêsan dinivîsim ne diyare ji kê re û nûçeyan bigînin wan Sibe, teqez wê asîman bibarîne sîwan û dost li ber derî wê rejekê min bibin û yê ku hemî mirov bibîranîn wî dawî min bibîranî قديش كان في ناس قديش كان في ناس عالمفرق تنطر ناس و تشتي الدنيي و يحملو شمسية و أنا بأيام الصحو ما حدا نطرني صار لي شي مية سنة مشلوحه بهالدكان ضجرت مني الحيطان و مستحيه تقول و أنا عيني عالحلى و الحلى عالطرقات غنيلو غنيات و هو بحالو مشغول نطرت مواعيد الأرض و ما حدا نطرني صار لي شي مية سنة عم ألف عناوين مش معروفة لمين و وديلن أخبار بكرا لا بد السما ما تشتيلي عالباب شمسيات و أحباب يخدوني بشي نهار و اللي ذكر كل الناس بالأخر ذكرني Tu dibînî bê derya çi mezine Tu dibînî bê derya çi mezine Bi mezinbûna Derya ez hejtedikim Tu dibînî bê asîman çi dûre Bi dûrbûna asîman ez hejtedikim Bi mezinbûna derya û dûrbûna asîman Evîndarê min ez hejtedikim hejtedikim Benda te mam ez, min gazî te kir ez Li ser seyranan min tu nîgargirî Wa kula temenê wa rindika kulîlkê Wa demsalên çûkan Daristan çi firehe Firehya daristanê dilê min e Wa wênegirê pêlên min Û wênegirtî di dilê min de Salek benda mam çi sala dirêj Û ez ji dara gwîzê dipirsim Di sayê de te dibînim ji sayê tê Û di pelên behîva de windayî Çiqas rindik biçûke Ez di rêka te de rindikekim Ez ê mûmekê bikim nadir Û tê bihêlî hejtebikm شايف البحر شو كبير شايف البحر شو كبير كبر البحر بحبك شايف السما شو بعيدي بعد السما بحبك كبر البحر و بعد السما بحبك يا حبيبي بحبك نطرتك أنا ندهتك أنا رسمتك على المشاوير يا هم العمر يا دمع الزهر يا مواسم العصافير ما أوسع الغابة وسع الغابة قلبي يا مصور عبابي ومصور بقلبي نطرتك سني يا طول السني واسأل سجر الجوز وشوفك بالصحو جايي من الصحو وضايع بورق اللوز ما أصغر الدمعة أنا دمعة بدربك بدي أندر شمعة وتخليني حبك ====== Mirovan ji min pirsîn Evîndarê min mirovan ji min pirsîn Name nivîsandin û ba li ber xwe birin Evîndarê min girane li ser min bistrêm Ku cara yekem e em ne bi hevre ne Mirovan ji min pirsîn pirsîn Min got ku wê vegere binêrin hûn gazna ji min nekin Min çavên xwe girt tirsa ji mirovan Ku te di çavên min de vişartî bibînin Û dilketin rabû ser xwe û ew çi dilketin e Ku cara yekem e em ne bi hevre ne Ji şevê diyarkirî gote bo min ronîbike Şev rastî min hat û çirên min vemirandin Û ji min ne pirse çawa min rêya rast girt Dilê min li nig te rêberê min bû Û yê kewiya bibîrkirinê kewiya Ku cara yekem e em ne bi hevre ne سألوني الناس سألوني الناس عنك يا حبيبي كتبوا المكاتيب و أخدها الهوا بيعز عليي غني يا حبيبي و لأول مرة ما منكون سوا سألوني الناس عنك سألوني قلتلن راجع أوعى تلوموني غمضت عيوني خوفي للناس يشوفوك مخبى بعيوني و هب الهوى و ما كان الهوى لأول مرة ما منكون سوا طل من الليل قلي ضويلي لاقاني الليل و طفى قناديلي و لا تسأليني كيف إستهديت كان قلبي لعندك دليلي و اللي إكتوى بالشوق إكتوى لأول مرة ما منكون سوا Şadî Ji mêj ve ku ez biçûkbûm sîpak hebû Ji nav werzan dihat ez û wî me dilîst navê wî Șadî bû Ez û Șadaî me bihevre strand Li ser berfê me dilîst bi hezkirinê, me dibazda bi hezkirinê Li ser keviran me çîrok in biçûk dinivîsand Û me hezkirin li baa kir Û ji rojekê ji rojan agir bi dunyayê ket Mirov dijî mirov ketin nav dunyayê Û şer nêzî girran dibû û dunya ew dunya Û li rexên newalê lihevket Şadî çû temaşe bike Tirsiyam û min gazî wî kir Şadî Șadî tu çûyî kû Gazîdikimê û dengê min nake Û bi newalê re dûr dûr dikeve Ji wê rojê de min ew nema dît Şadî winda bû Û berfek hat û berfek çû Bîst caran perfek hat û berfek çû Û ez mezin dibûm û hîna Șadî biçûk bû Li ser berfê dilîst شادي من زمان أنا و زغيرة كان في صبي يجي من الحراش ألعب أنا وياه كان أسمه شادي أنا و شادي غنينا سوى لعبنا على التلج ركضنا بالهوا كتبنا عالحجار قصص زغار و لوحنا الهوا و يوم من الأيام ولعت الدنيي نلس ضد ناس علقوا بهالدنيي و صار في قتال يقرب عالتلال و الدني دني و علقت عطراف الوادي شادي راح يتفرج خفت و صرت أندهلو وينك رايح يا شادي أندهلو و ما يسمعني و يبعد يبعد بالوادي من يومتها ما عدت شفته ضاع شادي و التلج إجا و راح التلج عشرين مرة إجا و راح التلج و أنا صرت إكبر و شادي بعدو صغير عم يلعب عالتلج Kane Kane Kane…Kane Kanî dengên wan kanî riwên wan Kane Newalek di navbera min û wan de çêbû Kane Li erebeyên wextê siwarbûn Û bi jibîrkirinê reviyan Û kenên zarokên xwe hiştin Li ser dîwaran jibîrkirî Kilêt ji min re hiştin Dengê bahozê hiştin Çûn û adrêsek nehiştin Dildarên rêkan jiberhevketin Ne peyv ne soz Tenha ez dengê kolana me Ez balindê qermîda me Di vê şêvê de Hesp ji axurên xwe bazdan Û ez çira gegîniya yekeme Kane kane kane وينن وينن ... وينن وين صواتن وين وجوهن وينن صار في وادي بيني وبينن وينن ركبوا عربيات الوقت وهربوا بالنسيان وتركوا ضحكات اولادهن منسية عالحيطان تركوا لي المفاتيح تركوا صوت الريح وراحوا ما تركوا عنوان عشاق الطرقات إفترقوا لا حكي لا مواعيد أنا وحدي صوت الشوارع أنا طير القرميد هربت بهالليل من مرابطها الخيل وأنا قنديل الحزن الوحيد وينن وينن وينن